Konu: Tevbe-i Nasûh, 16 Muharrem 1431 (01.01.2010)

Tevbe-i Nasûh, 16 Muharrem 1431 (01.01.2010)
[size=10pt][size=10pt][size=10pt][size=10pt][size=10pt][size=10pt][size=10pt][size=10pt][size=10pt]
استعيذ بالله : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحًا
قال رسول الله {صلعم} : يا ايها الناس توبوا الي الله واستغفروه فانى اتوب فى اليوم مأة مرة[/size][/size][/size][/size][/size][/size][/size][/size][/size]

Muhterem Mü’minler
Hutbemiz TEVBE-İ NASÛH hakkındadır.

Ehl-i Sünnet akidesine göre hayır ve şer, her fiilin yaratıcısı Cenab-ı Hak’tır ancak kulun da bir irade-i cüz’iyyesi vardır. Kul bu iradesini daima Allah’ın razı olduğu fiillerde kullanmakla mükelleftir. Ancak insanda mevcut olan nefis ve onu şaşırtan şeytan sebebiyle insanoğlu, bu irade-i cüz’iyyesini, Allah’ın razı olmadığı hususlarda kullanabilmekte ve bu sebeple de günahlara düçar olabilmektedir. İşte bu halin telafisi için Cenab-ı Hak, biz kullarına tevbe nimetini bahşetmiş, tevbe edildiği zaman kabul edeceğini müjdelemiştir. Bu sebeple günahlardan dolayı Cenab-ı Hakk’ın rahmetinden ümit kesilmemesi ve tevbeye yönelinmesi lazımdır.

Nur Suresi’nin, 31. ayet-i kerimesinde meâlen şöyle buyruluyor : ”Hepiniz Allah’a tevbe edin ey mü’minler. Belki böylece korktuğunuzdan kurtulur, umduğunuzu elde edebilirsiniz.” Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Ey insanlar Allah’a tevbe edip ondan af dileyiniz. Zira ben ona günde yüz defa tevbe ederim” buyurarak biz ümmetlerine numune olmuşlardır.


Muhterem Mü’minler,
İşte samimiyetle yapılan kararlı tevbe, Kur’ân-ı Kerim’de Tevbe-i Nasuh tabiriyle ifade edilmektedir. Tahrim Suresi’nin 8. ayet-i kerimesi’nde şöyle buyruluyor: “Ey iman edenler! Samimiyetle ve kararlılık içinde Allah'a tövbe edin. Umulur ki Rabbiniz kötülüklerinizi örter ve sizi altların¬dan ırmaklar akan cennetlerine koyar.
Muaz İbn-i
Elmalılı, Tahrim Suresi, 8. ayet-i kerime’nin tefsiri
Cebel (r.a.) Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’e “Ya Rasulellah, Tevbe-i Nasuh nasıl olur” diye süal etmişler, Rasül-i Ekrem Efendimiz de şöyle cevap vermişlerdir: “Kul yapmış olduğu günaha öyle pişman olmalı ve öyle özür dilemelidir ki, süt nasıl memeye geri dönmezse o da, o günaha bir daha dönmemelidir.”

Hulasa olarak, insan nefsine uyup günah işleyebilir. Ancak Cenab-ı Hak, tevbe imkanını bahşetmiştir ve tevbelerin kabulü hususunda çok merhametlidir. Mü’min bir kula yakışan, hiçbir günahı hoş görmeyip, bundan dolayı pişman olmak, ne zaman fırsatını bulursa, vakit kaybetmeden Rabbine yönelmek ve tevbe edip af dilemektir. Tevbesinden sonra da bir daha o günaha dönmemeye gayret göstermektir.

Allah razı olsun...

kardeşlerim ben de tevbe-i nasuh la ilgili tarihte yaşan mış bir olayı anlatmak istiyorum:
Mübarek bir zat, önceleri faizcilik yapıyordu. Borcunu ödeyemeyenlerin neyini bulursa alırdı. Bir gün alacağını almak için bir eve gitti. Evde sadece kadın vardı. Kadın, verecek paramız yok deyince, ben anlamam ne varsa götüreceğim, dedi. O sırada evde sadece, bir hayvan kellesi vardı. Kadın bunu teklif etti, başka bir şeyimiz yok dedi. Olsun, ne götürürsem kârdır dedi, kelleyi alıp evine götürdü.

Hanımına, şunu pişir de yiyelim, dedi. Kadın tencereye koydu, kaynattı kaynattı bir türlü pişmedi. Sonunda kapağını açıp baktı ki, tencere ağzına kadar irin ile dolu. Hemen faizci kocasını çağırıp, şuna bir bak dedi. Kocası gelip bakınca çok üzüldü, demek ki büyük bir yanlışımız var, yaptığımız iş herhalde çok kötü bir iş, dedi ve tevbe etmeye karar verdi.

Hemen evden çıktı. Giderken sokakta oynayan çocuklar bunu görünce, çekilin çekilin faizci amca geliyor, üzerimize ayağındaki zulmet tozları bulaşmasın, diyorlardı.

Gidip, bir Allah dostuna olup bitenleri anlattı. Huzurda tevbe-i nasuh yaptı. Dönüşünde, aynı çocuklar bu defa, tevbekâr amca geliyor yanına yaklaşalım da, ayak tozlarından bereketlenelim, diyorlardı.

Evine gelince, hanımına, evde ne var ne yok hepsini dağıtalım, hiçbir şey kalmasın. Faizcilikten bir şey kalmasın. Çünkü, az da olsa pislik, karıştığı şeyin tamamını necis eder. Bir damla da olsa, zemzeme karışan necaset onu zemzem olmaktan çıkartır, dedi.

Her şeyini dağıttıktan sonra, her gün Dicle kenarına gidip, ağlayıp tevbe ediyor, akşama kadar namaz kılıyordu. Hanımına da bir işe girdim. Ücretimi hafta sonu verecek diyordu. Hafta sonu geldi. Eve gidip ne diyecekti. Çok ağlayıp, dua etti, (Ya Rabbi, faizcilikten kurtuldum, yalan da haram, beni hanıma karşı yalan söylemeye mecbur etme. Bana yardım et) diye yalvardı. Eve geldiğinde mis gibi yemek kokuları ile karşılaştı.

Eve girdiğinde, hanımı neşe içinde kendisini karşıladı ve (Allah ondan razı olsan, ne iyi sahibin [işverenin, patronun] varmış, çuvalla, yiyecek, et gönderdi. Onları pişirdim, sakın bu işten ayrılma) dedi. Hanımı sonra da, şunu ilave etti, bunları getirenler, “Kocan çalışmasını artırırsa biz de yiyecekleri artıracağız” dediler. Adam kendi kendine mırıldandı, “Ah bir adam olabilsem, daha iyi çalışabilsem daha neler verirdi neler....”